OD KAPLICY PRYWATNEJ DO KAPLICY SEMINARYJNEJ
Teren obecnej posesji przy ul. Tynieckiej 39, zwany od byłych właścicieli hrabiów Łoś "Łosiówką", należał w średniowieczu zasadniczo do dóbr książęcych, a potem królewskich, choć był też prawdopodobnie przez pewien czas własnością benedyktynek staniąteckich, a potem paulinów. W XV wieku powstały tutaj obejścia dworskie zwane "Folwarkiem Stołecznym". W 1538 r. na tym terenie zbudowano dla młodego króla Zygmunta Augusta dworek pełniący funkcję psiarni królewskiej. Według legendy dwór był połączony przejściem podziemnym z zamkiem na Wawelu. Również według starożytnych podań król Henryk Walezy stąd w 1574 r. rozpoczął ucieczkę z Polski, zakopując tutaj przy tej okazji skarby, które nie mógł ze sobą bezpiecznie przetransportować.
W 1777 r. na tym terenie powstała obecna budowla jako dworek (pałacyk) myśliwski. Najprawdopodobniej w nim istniała mała prywatna kaplica o wymiarach 3 na 3 m. Budynek w połowie XIX wieku kupił hrabia Wincenty Łoś, a jego żona w 1874 r. odnowiła zrujnowaną kaplicę. Hrabia Wincenty przebudował dworek na styl zameczku średniowiecznego. W 1917 r. posiadłość kupuje hrabia Zdzisław Tarnowski.
W 1918 r. posesję przy ul. Tynieckiej 39 zakupili salezjanie i 01.07.1918 r. została tutaj erygowana placówka salezjańska pw. NMP Niepokalanie Poczętej. Salezjanie otworzyli w niej najpierw Gimnazjum Męskie im. św. Franciszka Salezego (1918-1931), a potem w 1931 r. w jego miejsce powstał Studentat Teologiczny, który jako Wyższe Seminarium Duchowne Towarzystwa Salezjańskiego funkcjonuje do dziś.
W ramach rozbudowy zameczku salezjanie dobudowali do istniejącego budynku w latach 1919-21 skrzydło wschodnie. W tym skrzydle znalazła się istniejąca do dziś nowa kaplica seminaryjna, do której przedsionkiem stała się pierwsza, mała kaplica pałacowa. Do tej nowej kaplicy seminaryjnej zaczęli uczęszczać na msze święte i nabożeństwa wierni zamieszkujący region przy ul. Praskiej, choć większość z nich chodziła się modlić do kościoła parafialnego pw. św. Stanisława Kostki.
OSIEDLE ROBOTNICZE I BUDOWA KOŚCIOŁA DLA LUDNOŚCI
W latach 1933-35 wybudowano na krakowskich Dębnikach, przy ul. Praskiej i Czarodziejskiej, nowe osiedle robotnicze. Składało się ono z kilkunastu bloków z ogródkami. Powstawały też nowe domki jednorodzinne. Teren ten wchodził w skład salezjańskiej parafii pw. św. Stanisława Kostki na Dębnikach, która powstała 10.10.1930 r.
Obok osiedla przy ul. Praskiej, na posesji przy ul. Tynieckiej 39, istniała kolejna placówka salezjańska erygowana 01.07.1918 r. pw. NMP Niepokalanie Poczętej. Zwana jest ona popularnie "Łosiówką" od byłych właścicieli posesji i zameczku wybudowanego w 1777 r. Salezjanie najpierw prowadzili tutaj Gimnazjum Męskie im. św. Franciszka Salezego (1918-1931), a potem w 1931 r. w jego miejsce otwarli Studentat Teologiczny, który jako Wyższe Seminarium Duchowne Towarzystwa Salezjańskiego funkcjonuje do dziś.
Wierni zamieszkujący region przy ul. Praskiej uczęszczali na msze święte i nabożeństwa do parafii św. Stanisława Kostki lub do kaplicy seminaryjnej. Chcąc zapewnić odpowiednią opiekę duszpasterską wiernym mieszkającym w tych blokach salezjanie postanowili wznieść dla nich kaplicę. W 1936 r., a więc zaraz po zakończeniu budowy osiedla, przedstawiono Zarządowi Miejskiemu miasta Krakowa plany budowy, które zostały zatwierdzone 9.09.1936 r.
Wygląd budynku - zameczku Łoś czyli tzw. "Łosiówka" z początków XX wieku. Wieża po lewej stronie budynku, zakończona krzyżem, znajdowała się nad kaplicą prywatną Łosiów. Kaplica ta po rozbudowie gmachu stała się przedsionkiem do kaplicy seminaryjnej
(zdjęcie obrazu olejnego nieznanego autora).
WZNOSZENIE MURÓW BUDYNKU KOŚCIOŁA i SALI TEATRALNEJ
Budowę budynku kościoła (na piętrze) z salą teatralną (na parterze) rozpoczęto 19.09.1936 r. dzięki ofiarności dobrodziejów, zwłaszcza Polonii amerykańskiej. Wśród nich należy wymienić przede wszystkim ks. Jana Mickuń (proboszcza w Shenandoah, w stanie Iowa), a potem także Brygidę Mazaniec z Nowego Jorku oraz Sodalicję NMP Wspomożenia Wiernych i św. Jana Bosko z Chicago (na czele z Anną Skrawek). Roboty budowlane prowadziło Przedsiębiorstwo Robót Żelbetonowych, Murarskich i Ciesielskich Piotra Kramarczyka (Kraków, ul. Rolna 11) pod nadzorem dypl. arch. Tadeusza Rutkowskiego. 30.03.1938 r. zakończono budowę dachu nad kościołem. Budowę przerwała II wojna światowa. W czasie wojny budynek zajęło wojsko niemieckie na magazyny.
Wykończenie wnętrza kościoła nastąpiło po wojnie za czasów inspektora ks. Jana Ślósarczyka, dzięki czemu możliwa była jego konsekracja 04.05.1947 r. przez kardynała Adama Sapiehę. Po wojnie zamontowano też w kościele organy firmy Braci Rieger zakupione już 28.01.1938 r., a ufundowane przez ks. Stanisława Łukaszewskiego, misjonarza z Brazylii. Do tego czasu instrument stał zamontowany w kaplicy seminaryjnej.
Kościół na początku pełnił funkcję tzw. kaplicy publicznej (nie tylko dla kleryków, ale też dla wiernych), a potem od 02.02.1966 r. kościoła rektoralnego.
Model projektu kościoła
Poświęcenie fundamentów - 19.IX.1936
Zakładanie fundamentów betonowych
Praca wre - mury rosną
Finalizowanie budowy budynku - budowa dachu
Opracowanie: układ i tekst - ks. dr Robert Bieleń sdb, skład - Mieczysław Michalski, obróbka foto - Piotr Rutkiewicz.
