11 listopada 1918 roku naród polski po trwającej 123 lata niewoli odzyskał niepodległość, ponownie mógł rozpocząć odbudowę struktur wolnego państwa. Święto Niepodległości było obchodzone już od 1919 r., jednak dzień 11 listopada dopiero w 1937 r. został oficjalnie ogłoszony świętem narodowym. Po II wojnie światowej władze Polski Ludowej usunęły Święto Niepodległości z kalendarza. Ponownie święto to przywrócił narodowi w 1989 r. Sejm IX Kadencji. Czy obecnie doceniamy wartość tego ważnego elementu dziedzictwa narodowego? Marszałek Polski - Józef Piłsudski mówił: "Ten, kto nie szanuje i nie ceni swej przeszłości, nie jest godzien szacunku teraźniejszości, ani nie ma prawa do przyszłości". Wielu rodaków poległo w walce o wolność Ojczyzny uczestnicząc w powstaniach, ruchach narodowych i społecznych. Dzisiaj wspominamy ich, z szacunkiem odnosząc się do najwyższej ceny życia jaką złożyli z miłości do Ojczyzny. Za Sługą Bożym Stefanem Kardynałem Wyszyńskim możemy powtarzać dziękując Najlepszemu Ojcu, że "wzbudził w naszym Narodzie wielkich mężów, mocarzy ducha, natchnionych wiarą i miłością do Ojczyzny, że byli dla nas natchnieniem i nauczycielami, że podnosili ducha, krzepili nas i przygotowywali do momentu zmartwychwstania..".
Poczucie odpowiedzialność za dzisiejszy i przyszły kształt Ojczyzny jest powinnością współcześnie żyjących Polaków, jako wyraz naszej miłości do Ojczyzny, poczucia odpowiedzialności za mądre korzystanie z daru wolności i jego prawidłowego używania dla wspólnego dobra. Młodemu pokoleniu, na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszłe losy Ojczyzny winniśmy przypominać wszystkie te wydarzenia, w których jak mówił bł. Jan Paweł II "wiara i nadzieja narodu polskiego była wystawiana na bardzo ciężkie próby.. gdyż "świadomość własnej przeszłości pomaga nam włączyć się w długi szereg pokoleń, by przekazać następnym wspólne dobro - Ojczyznę.. mając zawsze w pamięci, że "naród który nie zna przeszłości nie ma przyszłości..."
opr. a.m.
