Krakowska Skałka. Mało jest miejsc w Krakowie, w Polsce nawet, które by tak mocno zespoliły się z historią narodu i obrosły rozlicznymi legendami, jak Skałka. Ledwo dziś zauważalne wzgórze nad Wisłą, z górującym nad otoczeniem kościołem św. Michała Archaniołai św. Stanisława Biskupa było świadkiem wielu chwil wzniosłych i tragicznych.
Pielgrzymowali tu królowie, kanclerze Królestwa Polskiego, hetmani, książęta, a na 900-lecie śmierci św. Stanisława przybył na Skałkę sam papież Jan Paweł II. Według legendy stała tu niegdyś świątynia pogańska i na jej miejscu zbudowano kościół romański pw. św. Michała Archanioła. W XIV wieku gotycką świątynię postawił Kazimierz III Wielki. Od 1472 opiekują się nią Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, sprowadzeni do Krakowa przez Jana Długosza, który niebawem wystawił im nowy kościół. Jan Długosz w 1480 spoczął na Skałce. Z kościołem na Skałce związana jest historia zmagania się dwóch potęg: świeckiej - reprezentowanej przez króla Bolesława Śmiałego i kościelnej – reprezentowanej przez biskupa krakowskiego Stanisława. W 1079 biskup został za zdradę stanu skazany przez króla na śmierć i ścięty (wg legendy właśnie na Skałce), ale w konsekwencji król musiał opuścić kraj. Kościół uznał biskupa świętym i kanonizował go w 1253. Papież Innocenty IV jako podstawę kanonizacji przyjął cuda czynione nad grobem biskupa. W 750 rocznicę kanonizacji Ojciec Święty Jan Paweł II podniósł kościół na Skałce do rangi bazyliki mniejszej. Od 1089 zwłoki biskupa spoczywają w katedrze wawelskiej, ale to Skałka jest miejscem jego kultu. Od 1320 r., czyli od wyniesienia na tron Władysława Łokietka, miasto Kraków stało się miejscem koronacji królów polskich. Jednocześnie utarł się zwyczaj pieszej pielgrzymki monarchy (bezpośrednio przed koronacją) z Wawelu do miejsca śmierci Biskupa Męczennika na Skałce. Była to forma pokuty za zbrodnię Bolesława Śmiałego. Licznie zgromadzony na ulicach lud miał wtedy rzadką okazję zobaczenia z bliska przyszłego króla. Od wielu wieków trwa w Krakowie piękna tradycja Procesji Stanisławowskich z Wawelu na Skałkę, której momentem kulminacyjnym jest Msza Święta polowa na dziedzińcu klasztornym. Pierwsza procesja odbyła się po kanonizacji biskupa Stanisława w 1253 roku. W ciągu wieków utrwalił się zwyczaj procesji z relikwiami Świętego w niedzielę po 8 maja, czyli w oktawę uroczystości patronalnej św. Stanisława. Gromadzi ona rokrocznie tysiące wiernych, Episkopat Polski, władze państwowe i samorządowe, przedstawicieli środowisk uniwersyteckich i gości zagranicznych. Oprócz relikwii św. Stanisława w procesji z Wawelu na Skałkę wierni niosą relikwie innych świętych i błogosławionych, patronów Narodu, Krakowa i Kazimierza. Dominikanie niosą relikwie św. Jacka, bernardyni - bł. Szymona z Lipnicy, proboszcz parafii relikwie św. Floriana. Czczone są także relikwie świętych i błogosławionych, wyniesionych na ołtarze w czasach współczesnych: św. Jadwigi Królowej, św. S. Faustyny Kowalskiej, św. Rafała Kalinowskiego, św. Brata Alberta. Z Pratulina na Podlasiu pielgrzymi przywożą relikwie błogosławionych Męczenników Podlaskich, zamordowanych za wiarę w czasach carskich represji przeciwko unitom.
Opr. AG
