Rekolekcje wielkopostne to szczególny i wyjątkowy czas w roku liturgicznym Kościoła. Jest to czas próby, czas lekcji i nauk, kiedy uczymy się prawdziwej duchowej mądrości i robimy wszystko aby nasze życie było lepsze. Ktoś kiedyś napisał: "Trudniej jest dzień dobrze przeżyć, niż napisać księgę" i jest to prawda, nie będzie nam łatwo stać się lepszymi po godzinie lub po kilku godzinach nauk rekolekcyjnych. W ciągu kilku chwil nie da się naprawić całego duchowego rozgardiaszu. To jest praca na całe życie. Ale warto od czegoś zacząć, warto w tych rekolekcyjnych dniach postawić sobie odważne pytania: Czy ja mam jeszcze wiarę? Czy jestem w stanie uwierzyć jeszcze więcej Bogu i mocniej Mu zaufać? Czy kocham Go ze wszystkich sił całym sercem? Muszę sobie także odpowiedzieć na pytanie: Czy ja się jeszcze modlę? Czy potrafię rozmawiać z Bogiem?. Jaka jest nasza wiara? w co wierzymy tak mocno, że wpływa to w zasadniczy sposób na wszelkie ważne decyzje, jakie podejmujemy? w co wierzymy tylko intelektualnie, tak że nie ma to niemal żadnego wpływu na nasze życie? Co wreszcie z wiary Kościoła odrzucamy, licząc na to, że i Kościół może z czasem się "zreformuje" i dostosuje swoje kilkunastowiekowe przekonania do naszych przekonań? . To są podstawowe pytania, bez odpowiedzi na które nie możemy zdać sobie w pełni sprawy z jakości naszego chrześcijańskiego życia. Czytając Katechizm Kościoła Katolickiego (KKK) znaleźlibyśmy z pewnością oficjalne odpowiedzi Kościoła na wszystkie z tych pytań. Wtedy też moglibyśmy skonfrontować naszą osobistą "prywatną" wiarę z publiczną wiarą Kościoła - i być może było by to dla nas duże zaskoczenie.
Rekolekcje zatem to czas, kiedy chrześcijanin boryka się ze sobą samym, ze swoim rozumem, sumieniem, ze swoimi emocjami. Chodzi przecież o to, by być człowiekiem wolnym, który z własnej woli trzyma się Boga i z Nim współdziała, a gdy zajdzie taka potrzeba, a czasami konieczność, gotów jest iść wszędzie tam, gdzie go Bóg pośle, a gdzie można stracić nie tylko pieniądze i zdrowie, ale i życie.
W czasie Wielkiego Postu warto zaplanować czas rekolekcji, czas zastanowienia się nad sobą i nad swoim życiem. Zatrzymać się na chwilę, wyciszyć i zamyślić. Spotkać Boga i spotkać się sam na sam ze sobą. Trzeba wyjść na pustynię, bo tam jest cisza, spokój i milczenie. Wtedy można usłyszeć siebie.
Opr. Z.W
