Gdy życie nasze dobiegnie do końca,
Gdy Bóg ostatnie godziny policzy,
Niech nam zaświeci, jak promienie słońca,
Światło gromnicy.
Gdy nasze czoło pot śmiertelny zrosi,
Gdy nasze łoże obstąpią szatani,
Twojej obrony niech każdy uprosi - Gromniczna Pani! (Józef Strug).
Staropolski zwyczaj nakazywał aby gromnicę poświęconą w kościele w dniu 2 lutego, jeśli to możliwe zapaloną, przynieść do domu a następnie płomieniem palącej się świecy, uczynić znak krzyża na futrynie nad wejściowymi drzwiami, by zło nie miało wstępu do naszej rodziny. Gromnica to znak w pełni chrześcijańskiego życia i naszej wiary gdyż wyraża nasze spotkanie z Panem Bogiem. Jezus jest naszym życiowym Światłem. Bez Niego, jak bez światła, nie da się żyć.
W dniu 2-go lutego obchodzimy święto ofiarowania Chrystusa w świątyni Jerozolimskiej zwane też świętem Matki Bożej Gromnicznej. Maryja została nazwa "Matką Bożą Gromniczną", gdyż To Ona przyniosła do Świątyni Jezusa - Światłość świata. Po ceremonii "Oczyszczenia" Dziecię Jezus zostało ofiarowane Ojcu Niebieskiemu, jako Syn Pierworodny. Przed ceremonią ofiarowania Chrystusa, kapłan Symeon, wziął w swoje ramiona Dziecię Jezus i wypowiedział niezrozumiałe dla Maryi słowa "Teraz o Władco, pozwól mi odejść słudze twemu w pokoju, bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela" (Łk 29: 32). Symeon pobłogosławił ich, a zwracając się do Maryi dodał tajemnicze proroctwo "Oto Ten, przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły wielu." O tym tajemniczym proroctwie Maryja nigdy nie zapomniała. To tajemnicze proroctwo zostało wypełnione, gdy Maryja stanęła pod krzyżem na Kalwarii. Matko Boża Gromniczna, światłem gromnicy ochraniaj nas przed zimnem dzisiejszego świata.
Opr.K.W.
